ஈழத்தமிழருக்கு குடியுரிமை வழங்க இந்தியா பின்னடிப்பது ஏன்?

தமிழ்நாட்டிலுள்ள முகாம்களில் தங்கியிருந்த ஈழத்தமிழர்கள் பலர் தமது வாழ்வு சிறக்கும் என்ற வாக்குறுதிகளின் மத்தியில் அவுஸ்திரேலியாவை நோக்கிப் பயணிக்கின்றனர்.இவ்வாறு அவுஸ்திரேலியா நோக்கி ஜூன் 2 ஆம் நாள் புறப்பட்ட ஈழத்தமிழர்கள் 28 பேர் தமிழ்நாடு கரையோர காவற்துறையால் வழிமறிக்கப்பட்டனர்.

இவர்கள் தமக்காகக் காத்திருந்த படகை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்த போதே வழிமறிக்கப்பட்டனர். இவர்கள் தமது படகில் அவுஸ்திரேலியா நோக்கிப் பயணமாகியிருந்தால் செல்லும் வழியில் ஆழ்கடலில் படகு கவிழ்ந்து இறந்திருக்கலாம் அல்லது அவுஸ்திரேலியாவுக்கு வெளியேயுள்ள தீவுகளில் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பதை கடந்த கால சம்பவங்கள் சுட்டிநிற்கின்றன. ஆகவே இவர்கள் இந்தியக் கரையில் வைத்து கரையோரக் காவற்துறையினரால் வழிமறிக்கப்பட்டதானது நல்லதொரு வாய்ப்பாகும்.

சிறிலங்காவிற்குத் திரும்புவதற்குத் தயக்கமுறும் ஈழத்தமிழ் அகதிகளை தமிழ்நாட்டு முகாம்களில் காணப்படும் வசதிக் குறைபாட்டைப் பயன்படுத்தி அவர்களை அங்கிருந்து கடல்வழியாக அவுஸ்திரேலியாவுக்குக் கொண்டு செல்வதற்கான வாக்குறுதிகளை உள்ளுர் மற்றும் சிறிலங்காவைச் சேர்ந்த ஆட்கடத்தல் முகவர்கள் மேற்கொள்வதாக தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த மூத்த காவற்துறை அதிகாரி ஒருவர் தெரிவித்தார்.

ஆட்கடத்தல்களில் ஈடுபடும் முகவர்களுக்கு அவுஸ்திரேலியாவிற்குப் பயணிக்கும் ஒவ்வொருவரும் இந்திய ரூபாய் ஒரு இலட்சத்தைக் கட்டணமாகச் செலுத்த வேண்டும் என அகதிகளின் நலன்களில் கவனம் செலுத்தும் செயற்பாட்டாளர்கள் தெரிவித்தனர். அவுஸ்திரேலியாவின் கிறிஸ்மஸ் தீவிலுள்ள முகாம்களைச் சென்றடைந்த பின்னர் அகதிநிலை பெற்றுக்கொடுக்கப்படும் என ஆட்கடத்தல்காரர்கள் உறுதியளிக்கின்றனர்.

ஜூன் 02 ஆம் நாள், அகதி முகாம்களைச் சேர்ந்த 28 பேர், தமிழ்நாட்டிற்கும் ஆந்திர பிரதேசத்திற்கும் இடையிலுள்ள புலிக்கற் வாவி நோக்கி இரண்டு வான்களில் பயணித்த போதே கரையோர காவற்துறையினரால் வழிமறிக்கப்பட்டனர். 28 ஈழத்தமிழ் அகதிகளும் வான் சாரதிகள் இருவரும், முகவரும் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர். இவர்களில் பெண்கள் மற்றும் சிறுவர்கள் அவர்களது முகாங்களுக்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டனர்.

‘ஆட்கடத்தல் முகவர்கள் சிலர் அகதிகளிடமிருந்து பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்ட பின்னர் அவர்கள் தமது படகிற்குச் செல்லும் வழியில் காவற்துறையினருக்குத் தகவலை வழங்கி அவர்களை வழிமறிப்பதற்கான தந்திரத்தை உபயோகிக்கின்றனர் என சந்தேகம் ஏற்பட்டுள்ளது’ என தமிழ்நாட்டு அகதி முகாங்களில் வாழும் மக்களுக்கான புனர்வாழ்வுச் செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளும் OfERR எனும் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த எஸ்.சி.சந்திரகாசன் தெரிவித்தார்.

சிறிலங்காவிலிருந்து அவுஸ்திரேலியா நோக்கிய கடல்வழிப் பயணமானது 2002ல் ஆரம்பமானது. சிறிலங்காவிலிருந்தும் சில படகுகள் அவுஸ்திரேலியாவை அடைந்துள்ளன. இவர்களில் 200 வரையானவர்கள் அவர்களது படகுகள் அலைகளில் சிக்குண்டதால் இறந்துள்ளனர்.

கிறிஸ்மஸ் தீவை அடைந்த 1600 வரையான மக்கள் நௌரு மற்றும் பப்புவா நியுகினியாவிலுள்ள தடுப்பு முகாங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளனர். அத்துடன் சிலர் அவர்களது சொந்த நாட்டிற்குத் திருப்பி அனுப்பப்பட்டுள்ளனர் எனவும் அவுஸ்திரேலியா அறிவித்துள்ளது.

தமிழ்நாட்டு அகதி முகாங்களிலிருந்து 2008 தொடக்கம் இவ்வாறான கடல்வழிப் பயணங்கள் மூலம் அவுஸ்திரேலியா பயணிப்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துள்ளது. இவர்களுள் 400 வரையானோர் மலேசியா அல்லது அந்தமான் தீவுகளில் வைத்து இடைமறிக்கப்பட்டனர்.

இவ்வாறு இடைமறிக்கப்படும் அகதிகள் அறிவுறுத்தப்பட்டு மீண்டும் அவர்கள் தங்கியிருந்த முகாங்களுக்கு அனுப்பப்படுவர். இவர்களுக்கு எதிராக எந்தவொரு வழக்குகளும் மேற்கொள்ளப்படுவதில்லை. ஆட்கடத்தல் முகவர்கள் சிலர் கைதுசெய்யப்பட்டு சிறைகளில் அடைக்கப்பட்ட போதும் அவர்கள் அங்கிருந்து தப்பிவிட்டனர்.

தமிழ்நாட்டு காவற்துறையினர் மற்றும் இந்தியக் கரையோரக் காவற்துறையினரின் கண்காணிப்பின் மூலமே இவ்வாறான ஆட்கடத்தல்கள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளதாக சந்திரகாசன் தெரிவித்தார். தனது நிறுவனமும் அவுஸ்திரேலிய அரசாங்கமும் இணைந்து மக்கள் மத்தியில் இவ்வாறான கடல்வழிப் பயணங்களின் ஆபத்துக்கள் மற்றும் அவுஸ்திரேலிய அரசாங்கமானது இதனை ஒருபோதும் வரவேற்காது போன்ற பல்வேறு விழிப்புணர்வுக் கருத்துக்களை வழங்கிவருக்கின்றன.

‘கடல்வழியாக அவுஸ்திரேலியாவிற்குத் தப்பிச் செல்லும் புகலிடக் கோரிக்கையாளர்கள் தொடர்ந்தும் அவுஸ்திரேலியாவில் தங்குவதற்கான அனுமதி வழங்கப்படமாட்டார்கள்’ என அவுஸ்திரேலியாவின் துணைத் தூதுவர் சீன் கெலி அண்மையில் சென்னையில் வைத்து ஊடகங்களிடம் தெரிவித்திருந்தார்.

‘அவுஸ்திரேலியாவைச் சென்றடையும் அனைவரும் நௌரு மற்றும் பப்புவா நியுகினியிலுள்ள மனுஸ் தீவுகளுக்கு அனுப்பப்படுவர்’ எனவும் துணைத் தூதுவர் தெரிவித்தார்.

நாட்டின் உச்ச நீதிமன்றின் அறிவித்தலின் பிரகாரம் மனுஸ் தீவிலுள்ள அகதி முகாமை மூடவுள்ளதாக பப்புவா அரசாங்கம் அண்மையில் அறிவித்தல் மேற்கொண்டதாக சந்திரகாசன் தெரிவித்தார். இந்நிலையில் இந்த முகாமிலுள்ள 1200 அகதிகளுக்கு என்ன நடக்கும் என்பது உறுதியற்றது என சந்திரகாசன் தெரிவித்தார்.

தமிழ்நாட்டின் 107 அகதி முகாம்களில் 102,055 ஈழத்தமிழ் அகதிகள் வாழ்கின்றனர். ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் ஒரு மாதத்திற்கு 20 கிலோ அரசி வழங்கப்படுவதுடன், பிரதானமான பொருட்கள் நிவாரண அட்டை மூலம் வழங்கப்படுகிறது. அத்துடன் தரம் ஏழு வரை இலவசக் கல்வி வழங்கப்படுகிறது.

1990களில் தமிழ்நாட்டிற்கு வந்த பெரும்பாலான ஈழஅகதிகள் கல்விகற்று திருமணம் செய்து பிள்ளைகளுடன் வாழ்கின்றனர்.

மறுபுறத்தே, நௌரு மற்றும் பப்புவா முகாங்களில் அடிப்படை வசதிகள் காணப்பட்டாலும் கூட, வெளியில் செல்வதற்கான அனுமதி வழங்கப்பட மாட்டாது. மனுஸ் தீவில் தடுத்துவைக்கப்பட்டுள்ளவர்கள் அங்குள்ள உள்ளுர் மக்களுடன் கூடத் தொடர்பைப் பேணமுடியாத நிலை காணப்படுகிறது.

2009ல் சிறிலங்காவில் உள்நாட்டு யுத்தம் முடிவிற்கு வந்தபோதிலும், தமது சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்வதற்குப் பலர் தயங்குகின்றனர். தமது வாழ்வாதரத்தைக் கொண்டு நடத்த முடியாது என்பதே அவர்களது கருத்தாகும்.

2002 தொடக்கம் 2014 வரையான காலப்பகுதியில் 12,500 வரையான ஈழத் தமிழ் அகதிகள் தமது சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்பிச் செல்வதற்கு ஐ.நா அகதிகள் உயர் தானிகராலாயத்தின் இந்தியக் கிளை உதவியுள்ளது. இவ்வாண்டு இதுவரை 315 அகதிகள் சிறிலங்காவிற்குச் சென்றுள்ளனர்.

இந்தியாவில் வாழ விரும்பும் ஈழத்தமிழ் மக்களுக்கு குடியுரிமையை வழங்குமாறு தி.மு.க மற்றும் அ.இ.அ.தி.மு.க போன்றன தொடர்ந்தும் கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றன. ஆனால் இந்திய மத்திய அரசாங்கமானது இக்கோரிக்கையை ஏற்பதற்குத் தயங்குகிறது. ஏனெனில் இதுபோன்றே பங்களாதேசில் இருந்து அசாமில் குடியேறியுள்ளவர்களும் குடியுரிமை வழங்குமாறு கோரலாம் என்பதே இந்தியா ஈழத்தமிழர்களுக்கு குடியுரிமை வழங்குவதற்குப் பின்னடிப்பதற்கான காரணமாகும்.

Read More

கிளிநொச்சியில் குடும்பமொன்று உண்ணாவிரதம்

பல தசாப்தங்களாக குடியிருக்கும் காணியிலிருந்து தம்மை விரட்ட முற்படுவதாக தெரிவித்து கரைச்சி பிரதேச செயலரிற்கு எதிராக குடும்பமொன்று கிளிநொச்சியில் போராட்டத்தில் உண்ணாவிரத போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளது. இந்த போராட்டம் இன்று புதன்கிழமை கிளிநொச்சி மாவட்ட செயலகத்தின் முன் இடம்பெறுகின்றது. கிளிநொச்சி – ஆனந்தபுரத்தைச் சேர்ந்த முத்தையா விஜயநாதன் என்ற குடும்பத்தவர், மனைவி, சிறு குழந்தைகள் மற்றும் முதிய தாயார் ஆகியோருடன் சுலோக அட்டைகளை ஏந்தியவாறு போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளார். கடந்த 1972 ஆம் ஆண்டு தொடக்கம் குறித்த காணியில் வசித்துவரும் தம்மை அங்கிருந்து வெளியேற்றி, குறித்த காணியை வேறுநபருக்கு வழங்குவதற்கு பிரதேச செயலாளர் முயற்சிப்பதாக உண்ணாவிரத போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ள குடும்பத்தினர் குற்றம் சுமத்தியுள்ளனர். தமது குடியிருப்பு காணிகளை கையகப்படுத்தும் வகையில் பிரதேச செயலர் நடவடிக்கைகளை எடுத்துவருவதாக குற்றஞ்சாட்டியுள்ள குடும்பத்தினர், பிரதேச செயலாளரால் அனுப்பப்பட்ட கடிதங்களையும் பதாகைகளில் காட்சிப்படுத்தியுள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

Read More

முதல் குழந்தைப் போராளி!

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் முதல் குழந்தைப் போராளியை அடுத்த இதழில் அறிமுகம் செய்கிறேன் – என்று சென்றவாரம் எழுதியிருந்தேன். இளம் இயக்குநர் உதயபாரதியின் ‘பாலாறு’ திரைப்படத்தைப் பார்த்த உடனேயே ஏற்பட்ட உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பின் எதிர்விளைவுதான் அது. அப்படி நான் எழுதியதற்கும் உடனடி எதிர்விளைவு இருந்தது. விவரம் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர், கட்டுரையைப் படித்தவுடனேயே தொடர்பு கொண்டார். தொடக்கக் கால போராளி ஒருவரின் பெயரைக் குறிப்பிட்டு, ‘அவர்தானே அந்தக் குழந்தைப் போராளி’ என்று அவர் கேட்க, ‘இல்லை’ என்று நான் மறுக்க வேண்டியிருந்தது. ‘முதல் குழந்தைப் போராளி’ என்று நான் எழுதவில்லை. ‘தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் முதல் குழந்தைப் போராளி’ என்று தான் எழுதியிருந்தேன். ‘விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் குழந்தைப் போராளிகள் இருந்தார்கள்’ என்று இட்டுக்கட்டிச் சொல்வதிலேயே பொழுதைக் கழிப்பவர்களுக்காகத்தான் அப்படி எழுதினேன். நண்பர்கள் அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நான் எழுதியதிலிருக்கும் எந்த வார்த்தையையும் விட்டுவிடக்கூடாது. ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்துக்கு முன்பே, இந்திய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றிலேயே, குழந்தைப் போராளிகளின் பெயர்கள் பதிவாகியிருக்கின்றன. பின்னோக்கி இன்னும் இரண்டு எட்டு எடுத்துவைத்தால், வள்ளியம்மை என்கிற குழந்தையின் உருவம் கண்ணில் படுகிறது. மகாத்மா காந்திக்கே விடுதலை உணர்வை ஊட்டிய குழந்தைப் போராளியான தில்லையாடி வள்ளியம்மை பற்றிப் பேசாமல் இருக்க முடியாது எவரும்! ‘பலன் எதையும் எதிர்பாராமல், தியாகத்துக்குத் தயாராக இருந்த வள்ளியம்மைதான் முதல்முதலில் எனக்கு விடுதலை உணர்வை ஊட்டியவர்….! என் சகோதரர் லட்சுமிதாஸ் காந்தியின் மரணம் கூட இந்த அளவு என்னை பாதிக்கவில்லை… வள்ளியின் மரணம் உண்மையிலேயே எனக்குப் பேரிடி’ என்று வள்ளியம்மை இறந்தபோது நாத்தழுதழுக்கக் குறிப்பிட்டார் காந்திஜி. ”ஏன் எதற்கு என்றெல்லாம் கேட்காமல் கடமையைச் செய்தவள் வள்ளியம்மை. இந்தியாவின் புனித மகள் ஒருத்தியை இழந்துவிட்டோம்” என்று, தனது ‘இந்தியன் ஒப்பினியன்’ பத்திரிகையில் உருகி உருகி எழுதினார். காந்திஜியின் வார்த்தைகள் அவரது அடிமனத்திலிருந்து வெளிப்பட்டவை என்பதை, தமிழகத்துக்கு அவர் வந்திருந்தபோது உணரமுடிந்தது. தனது ஆதர்சமான வள்ளியை இதயத்தில் சுமந்தபடி, சாலை வசதிகள் அதிகம் இல்லாத தில்லையாடிக்குச் சென்றார். அந்தக் குழந்தை பிறந்த புனித மண்ணில் கண்ணீர் மல்க நின்றார். தஞ்சாவூர் அருகில் இருக்கிறது தில்லையாடி கிராமம். அந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர், வள்ளியம்மையின் தாயார் மங்களம். புதுச்சேரியைச் சேர்ந்த அவரது கணவர் முனுசாமி முதலியார், மனைவியின் ஊரிலேயே தங்கி, நெசவுத் தொழில் செய்தவர். அந்நிய (பிரிட்டிஷ்) துணி மோகத்தால், உள்ளூர் நெசவுத் தொழில் நசுங்கிவிட, கர்ப்பிணி மனைவியுடன் பஞ்சம் பிழைக்க தென் ஆப்பிரிக்கா சென்றுவிட நேர்ந்தது. தென் ஆப்பிரிக்காவில்தான் பிறந்தாள் – வள்ளியம்மை. தனது உறுதியான போர்க்குணத்தால், அங்கேயே இறந்தாள். இறுதிவரை, அவள் தன் தாய்மண்ணைத் தரிசிக்கவேயில்லை. அந்த மண்ணைத் தானாவது தரிசிக்க வேண்டுமென்று நினைத்திருக்க வேண்டும் காந்திஜி. தென் ஆப்பிரிக்க வெள்ளையர்களுக்கு, மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்கிற பெயரே அருவருப்பாக இருந்த ஒரு தருணத்தில், அவரை முழுமையாகப் புரிந்து வைத்திருந்தாள் வள்ளி. காந்தி நடத்திய சத்தியாக்கிரகப் போராட்டங்களை இனவெறி பிடித்த வெள்ளையர்கள் அறவே விரும்பவில்லை. அப்படியொரு போராட்டத்தின் போது, வெள்ளையன் ஒருவன் தனது துப்பாக்கியால் காந்தியைச் சுட முயன்றான். அருகிலிருந்து அதைப்பார்த்த வள்ளி ஓடிவந்து காந்திஜிக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டதும், ‘இப்போது சுடு’ என்று அந்தச் சிறுமி சொன்னதைக் கேட்டு வெட்கப்பட்டு அந்த வெள்ளையன் திரும்பியதும் அந்தக் குழந்தைப் போராளியின் வீர வரலாறு. தென் ஆப்பிரிக்காவில் வசித்த இந்தியர்களுக்கு, அந்த நாட்டின் இனவெறி அரசு மனிதத் தன்மை சிறிதுமின்றி தலைவரி விதித்தது. 1913ல், தலைவரியை எதிர்த்து காந்தி நடத்திய அறப்போர்ப் பேரணியில் தாயுடன் கலந்துகொண்டாள் வள்ளியம்மை. ஜோகன்னஸ்பர்க் நகரில் பேரணி தொடங்கியபோது, முதல் வரிசையில் கஸ்தூரிபா காந்திக்கு அருகில் நின்றிருந்தார்கள், வள்ளியம்மையும் தாயும்! நியூகாசில் நகர் வழியாக பேரணி டிரான்ஸ்வால் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது, பேரணியில் வந்த அனைவரும் கைது செய்யப்பட்டனர். வள்ளியம்மையும் கைதானாள். அப்போது அந்தக் குழந்தைப் போராளிக்கு, 15 வயது. காந்திஜி, வள்ளியம்மை உள்பட கைது செய்யப்பட்ட அனைவருக்கும் 3 மாத கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. மாரிட்ஸ்பர்க் சிறையில் அவர்கள் அடைக்கப்பட்டனர். அது ஒரு நவீன நரகம். மிகமிக மோசமாகப் பராமரிக்கப்பட்டு வந்த சிறை. படுமோசமான சுகாதாரக் கேடு, சிறையைச் சாக்கடை நிலையில் வைத்திருந்தது. அப்படியொரு சிறைச் சூழலில், கைது செய்யப்பட்ட பலரும் உடல் நலக்குறைவால் பாதிக்கப்பட்டனர். வள்ளியம்மையும் கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டாள். அவளது உடல்நிலை மோசமடைந்தபடியே இருந்தது. அதைப் பார்த்து அஞ்சிய சிறை அதிகாரி, அவளை விடுவிப்பதாக காந்தியிடம் கூறினான். ‘அபராதம் கட்டிவிட்டு அந்தச் சிறுமி வெளியே போகட்டும்’ என்றான் அவன். அந்த உடல்நிலையிலும் ஓர்மத்துடனிருந்த அந்தக் குழந்தை, அதை ஏற்க மறுத்துவிட்டாள். “அபராதம் கட்டுவது சத்தியாகிரகப் போராளிக்கு இழுக்கு. செத்தாலும் சிறையில்தான் சாவேன்” என்று, காந்திஜிக்கே சத்தியாகிரகப் போராட்ட நெறிகள் குறித்து போதித்தாள் அந்தக் குழந்தை. அது காந்திஜியின் இதயத்தில் ஆழப்பதிந்திருக்க வேண்டும். பிற்காலத்தில் தான் கைது செய்யப்பட்ட போதெல்லாம், காந்திஜி ஓர்மத்துடனும் உறுதியுடனும் இருக்க முடிந்ததென்றால், வள்ளியம்மை தான் அவருக்கு வழிகாட்டி. வரலாற்றின் வழி நாம் இதை அறிய முடிகிறது. அபராதம் கட்டி வெளியே போக மறுத்து சிறையிலேயே இருந்த வள்ளியின் உடல்நிலை மேலும் மோசமடைந்தது. கந்தல் துணி மாதிரி கிடந்த அவளது அருகில் அமர்ந்து, ‘கஷ்டமாக இருக்கிறதா’ என்று கவலையுடன் கேட்டார் காந்தி. அந்த நிலையிலும் உறுதியிழக்காமல் பேசினாள் அந்தக் குழந்தை. “தன் தாய்நாட்டின் கௌரவத்தைக் காக்க உயிர் நீப்பதை கஷ்டம் என்று நினைத்து விரும்பாதவர்கள் யாராவது இருப்பார்களா” என்று கேட்டாள் அந்தக் குழந்தைப் போராளி. அடுத்த சில தினங்களில் அவள் இறந்தாள். இறந்தபோது, அந்தச் சிறுமிக்கு பதினாறே வயது! காந்திஜியின் அந்தப் போராட்டத்தால்தான் தலைவரி ரத்து செய்யப்பட்டதாகச் சொல்கிறது வரலாறு. உண்மையில் அது காந்திஜியின் போராட்டம் மட்டுமல்ல, வள்ளியம்மையின் போராட்டமும்! வெள்ளை அரசாங்கம், அந்தச் சிறுமியின் ஓர்மம் கண்டு அதிர்ந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமேயில்லை. “எவருடைய தியாகத்தால் பலன் கிடைத்தது என்று எவராலும் சொல்ல முடியாது. ஆனால், வள்ளியின் தியாகம் நிச்சயமாகப் பலனளித்தது” என்று வெளிப்படையாகச் சொன்னார் காந்திஜி. இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வள்ளியம்மை என்கிற சிறுமிக்கு இருந்த அர்ப்பணிப்பு உணர்வையும், அஞ்சாமையையும், ஓர்மத்தையும், உறுதியையும் தான், இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தங்கள் தாய்மண்ணுக்காகப் போராடிய எங்கள் ஈழத்து இளைஞர்கள் தாங்கி நின்றார்கள். வள்ளியம்மையைப் போற்றுகிற நாம், ஈழத்தின் வேர்களிலிருந்து வெடித்துக் கிளம்பிய அந்தக் குழந்தைகளை எப்படிப் போற்றாமல் இருக்க முடியும்? அதனால்தான், ‘அது சரி – இது தவறு’ என்று கூசாது பேசுபவர்களின் பெட்டைப் புலம்பல்களைக் காது கொடுத்துக் கேட்கக்கூட கூசுகிறது எனக்கு! நேருவின் மகள் இல்லை வள்ளியம்மை. தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த ஒரு நெசவுத் தொழிலாளியின் மகள். அந்தக் குழந்தை தான், மகாத்மா காந்தியின் போர்க் குணத்தைக் கூர்மைப்படுத்தினாள். பெருமையுடன் இதைப் பறைசாற்றுகிற போது, நேருவின் மகளான இந்திரா பிரியதர்ஷினி என்கிற குழந்தைப் போராளியையும் கவனிக்கத் தவறிவிடக் கூடாது நாம். சுதந்திரப் போராட்ட நடவடிக்கைகளில், சிறுமி இந்திரா தலைமையிலான ‘வானர சேனை’ ஈடுபட்ட போது, இந்திராவுக்கு வயது 12 தான்! அந்தச் சிறுமியின் தலைமையில் இயங்கிய வானரங்கள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், கொடி ஊர்வலங்கள் என்று கலக்கிக் கொண்டிருந்தன. ஆங்கிலேய அரசுக்கு எதிராக தேசத் தலைவர்கள் எழுதி – தடை செய்யப்பட்ட பிரசுரங்களை – மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தவர்கள் இந்த வானரங்கள்தான்! 12 வயது இந்திராதான் அவர்களுக்குத் தலைவி என்றால், அதிலிருந்த மற்ற வானரங்களுக்கு என்ன வயது இருக்கும் என்று நீங்களே கணக்குப் போட்டுக் கொள்ளுங்கள்! 1917 நவம்பர் 19ல் பிறந்தவர் இந்திரா. 1930ல், நேருவின் வீடு ரகசிய போலீசாரின் கடுமையான கண்காணிப்பில் இருந்தது. வீட்டிலிருந்து எதுவும் வெளியில் போகவும் முடியாது, உள்ளே வரவும் முடியாது. அப்படியொரு கடுமையான கண்காணிப்புக்கிடையில், அடுத்த கட்ட போராட்டம் குறித்து விரிவாகவும் விளக்கமாகவும் நேரு எழுதிக் கொடுத்த திட்டம் சிறுமி இந்திரா மூலம் வெளியிலிருந்தவர்களுக்குக் கிடைத்தது. தனது பள்ளிப் புத்தகப் பையில் அதை மறைத்து எடுத்துச் சென்று, சேர வேண்டியவர்களிடம் சேர்ப்பித்தது, அந்தக் குழந்தைப் போராளி தான்! இந்திராவுக்கு முன்பும் ஒரு வரலாறு இருக்கிறது. ஜான்சிக்கு ராணியாவதற்கு முன், சின்னஞ் சிறுவயதிலேயே ஆயுதப் பயிற்சி பெற்றவள், சிறுமி மணிகர்ணிகா. காலாகாலத்துக்கும் தமிழகப் பெண்களின் தனிப்பெரும் அடையாளமாகத் திகழும் வீரமங்கை வேலு நாச்சியார், சின்னஞ்சிறு வயதிலேயே ஆயுதப் பயிற்சி பெறத் தொடங்கியவர். உலக வரலாற்றின் வழிநெடுக குழந்தைப் போராளிகளைப் பார்க்க முடிகிறது. நான் அவர்கள் அத்தனைப் பேரையும் நினைவு கூரவில்லை இங்கே! தம் இனத்தின் அடிமை விலங்கொடிக்க எந்த அர்ப்பணிப்புக்கும் தயார் என்கிற ஓர்மத்தைத் தங்கள் கருவிலேயே ஏந்தியிருந்த குழந்தைகளை – சிறுமிகளைத்தான் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன். நாயினும் கேடுகெட்ட அடிமைகளாக இருக்க மனமுவந்து முன்வருபவர்களும், தங்களுடைய அடிமைச் சங்கிலியைத் தாங்களே தயாரித்துக் கொள்பவர்களும், இத்தகைய குழந்தைப் போராளிகளைக் கொச்சைப்படுத்துவது மாதிரி பேசுவதை முதலில் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். தங்கள் விடுதலைக்காக மட்டுமல்ல, இவர்களது விடுதலைக்காகவும்தான் போராடியிருக்கிறார்கள் அந்தக் குழந்தைப் போராளிகள். முள்ளிவாய்க்காலில், ராணுவ மிருகங்களால் அழைத்துச் செல்லப்படும் ஓர் இளம் பெண் போராளி, தனது பெற்றோரையோ உறவினர்களையோ பார்த்துக் கதறுகிற காட்சி கண்முன் விரிகிற போதெல்லாம் உடைந்து போகிறேன் நான். அந்தப் பிள்ளைகள் மற்றவர் மண்ணைப் பறிப்பதற்காகப் போராடியவர்களில்லை. தங்களது சொந்த மண்ணை மீட்கப் போராடியவர்கள். அந்தப் பிள்ளைகளின் அர்ப்பணிப்பை மறந்துவிட்டு, ‘இனப்படுகொலை’ என்கிற உண்மையை உரைக்கக்கூட அஞ்சி நடுங்குகிற ஒரு கோழைச் சமுதாயமாக நாம் மாறிவிட்டோமே என்கிற மனக் கவலையில் தான் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒவ்வொரு குழந்தையும் இறைவனின் செய்தியோடு தான் வருகிறது – என்பது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்பதை என்னால் விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால், ‘அடிமையாகவே பிறந்தோம், அடிமையாகவே கிடந்தோம், அடிமையாகவே இறப்போம்’ என்கிற மலட்டு மனப்பான்மையிலேயே மூழ்கியிருந்த மூத்தோருக்கு, ‘விடுதலையின் விலை’ என்ன என்பதை தங்கள் அர்ப்பணிப்பால் உணர்த்திய ஒவ்வொரு குழந்தையும் இறைவனின் செய்தியோடுதான் வந்திருக்க வேண்டும். அந்தச் செய்தியோடு தான் வென்றிருக்க வேண்டும். ஒரு பதின்மூன்று வயதுக் குழந்தையின் கையில் பிஸ்கட் கொடுத்து, ‘பாயின்ட் பிளாங்க் ரேஞ்ச்’-ல் அந்தக் குழந்தையை நிற்கவைத்து, ஒரு பொறுக்கி ராணுவம் சுட்டுக் கொல்லலாம்….. அமெரிக்கா முதல் இந்தியா வரை அந்தப் பொறுக்கிகள் மீது விசாரணை வந்துவிடாதபடி பார்த்துக் கொள்ளலாம்……. எத்தகைய துரோகம் இது? ‘குழந்தைப் போராளிகள்’ என்று வாய்கிழியப் பேசியவர்கள், அந்தப் பச்சிளங் குழந்தையின் படுகொலைக்கு நீதி கிடைக்க ஒரு துரும்பையாவது தூக்கி வைத்திருக்கிறார்களா? தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் முதல் குழந்தைப் போராளி யார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்பவர்கள், விரும்பியேற்ற அந்த ஆபத்தான வாழ்க்கையில் அந்தக் குழந்தைகள் முழுமையாகவும் மனமொன்றியும் தங்களை எப்படி ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்கள் என்பதை உணர்ந்துகொள்வார்கள். “தன் தாய்நாட்டின் கௌரவத்தைக் காக்க உயிர் நீப்பதை கஷ்டம் என்று நினைத்து விரும்பாதவர்கள் யாராவது இருப்பார்களா” என்று கேட்டாளே வள்ளியம்மை…. அந்தக் குழந்தையின் குரல்தான், ஈழத்தில் போராடிய இளைஞர்களின் குரலாகவும் இருந்தது. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் முதல் குழந்தைப் போராளி, ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும்போது (12 வயது?) வெடிகுண்டு தயாரித்தவன்……. தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் முதல் குழந்தைப் போராளி, 16 வயதிலேயே பாதுகாப்புப் படைகளால் தேடப்பட்டதால் தலைமறைவானவன்…… தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் முதல் குழந்தைப் போராளி, 18 வயதில் ஒரு வியக்கத்தக்க இயக்கத்துக்கு வித்திட்டவன்…… அவன் – வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன்.

Read More

புலிகளின் தலைவர் இன்னும் இறக்கவில்லை – அமைச்சர் விஜயகலா

விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் இன்று உயிரிழக்கவில்லை என இராஜாங்க அமைச்சர் விஜயகலா மகேஸ்வரன் தெரிவித்துள்ளார்.

சிங்கள வார பத்திரிகை ஒன்று வழங்கிய நேர்காணலில் அவர் இதனை கூறியதுடன் அவர் தெரிவித்துள்ள இந்த கருத்து பெரும் சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியுள்ளது. போர் முடிவடைந்து ஏழு வருடங்கள் கழிந்துள்ள நிலையிலும் விடுதலைப புலிகளின் தலைவருக்கான மரண அத்தாட்சி சான்றிதழை இன்னும் வழங்கவில்லை எனவும் அவர் கூறியுள்ளார். 

மரண அத்தாட்சிப் பத்திரத்தை காட்டினால் மாத்திரமே தன்னால் பிரபாகரன் இறந்து போனார் என்பதை நம்ப முடியும் எனவும் விஜயகலா மகேஸ்வரன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

Read More

தென்னிலங்கையில் வெள்ளத்தால் சிங்களம் அழிவு.. தமிழர்கள் உதவி ?

இலங்கையை இயற்க்கை காவு கொண்ட மாதம் மே மாதம், சிங்களம் தமிழனை காவு கொண்ட மாதம் மே மாதம்..

சிரிக்க வேண்டும் சிங்கள மக்களை பார்த்து என்று சொல்லவில்லை.. அப்புறம் எங்களுக்கு அவங்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்.. சிந்தியுங்கள்.. எம்மை சிங்களம் அடித்து கொன்று குவித்த போது சிங்களம் கொண்டாடியது.. " மண்சரிவில் சிக்கிய வீட்டாருக்காக உணவின்றி காத்திருந்த நாய் " என்ற செய்தி Lankasri ஊடகத்தில், வெசாக் கொண்டாடாமல் இருப்பது கவலை அழிக்கிறது.... உலகமே எங்களுக்கு உதவுங்கள்.. தண்ணீரில் மிதக்கும் தென்இலங்கை உதவ யார் ? காணவில்லை எம்முறவுகளை.. இப்படியாக பல செய்திகள்..

இன்று ஒரு நாய்க்காக பரிதாபப்படுவோர் 2009 எமக்காக பரிதாபப்பட்டது யார் ? 2009 இதே மாசம் இதே திகதிகளில் எம்மினம் சாகும் போது நாங்கள் எவ்வோளவு துடித்திருப்போம்.. உறவுகள் எவ்வளவு துடித்திருக்கும்.. ஒரு நாய்க்கு இப்படி பரிதாபம் காட்டுவோர்.. அன்று 2009 இல் எத்தனை நாய், கால்நடைகள், எத்தனை உயிர்கள் கொத்து கொத்தாக உயிரோடு கொலை செய்யும் போது எங்கே அந்த ஊடகங்கள் ?

இன்று நொடிக்கு ஒருமுறை இலங்கையில் வெள்ளம், மண்சரிவு மக்கள் அவலம் என்று ஊடகங்களில் செய்தி.. தமிழ் ஊடகங்கள் தான் முன்னிலையில்.. தமிழ் மக்கள் வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்ட்டது அவர்கள் கண்ணுக்கு தெரியவில்லை.. பாதிப்பு குறைவு என்று ஒதுக்கி விட்டார்களோ ? 2009 இல் சிங்கள காடையர்களால் எமது இனம் கொத்து கொத்தாக கொலை செய்யப்படும் பொது யாரும் கேக்கவில்லை.. உலக ஊடகமே வாயை பொத்தி மௌனம் காத்தது.. ஆனால் இப்பொழுது ஒரு நாய் வீட்டாரை காணாது காத்திருந்த செய்தியை போடுகிறார்கள் தமிழ் இணையத்தளத்தினர்.. ( மண்சரிவில் சிக்கிய வீட்டாருக்காக உணவின்றி காத்திருந்த நாய் - Lankasri ஊடகம் ) மே 18 இல் எத்தனை உயிர்களை இழந்தோம் அப்பொழுது யாருக்கும் அந்த வலி தெரியவில்லை..

தமிழர் பகுதிகளும் பாதிக்கபட்டுள்ளது கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு போன்ற பகுதிகள் ஆனால் அதை கவனிப்பார் யாரும் இல்லை.. தமிழர் பகுதிகளில் பாதிக்கபட்ட மக்களை கவனிக்க வேண்டிய கடமை ஒவொரு தமிழனுக்கும் மற்றும் தமிழ் அரசியல் வாதிகளுக்கும் உண்டு.. நாமும் எங்கள் அறக்கட்டளை மூலம் எங்களால் ஆனா உதவியை வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் மக்களுக்கு செய்யவிருக்கிறோம்..

இந்தியன் 2 கப்பல் அனுப்புரானாம் நிவாரண பொருட்களோட.. எங்கட தமிழ் இணயதளங்கள் எல்லாம் சேர்ந்து சிங்கள மக்களுக்கு அதை பிரிச்சு கொடுங்க.. கம்மா நாட்டிகளா..

எமினத்தை அழித்த அதே நாளில் மே 18 இல் இயற்க்கை சீற்றம் கொண்டுள்ளது பார்த்தீர்களா ?? புலிகளை அழித்துவிட்டோம் என்று 2009 இல் சிங்கள மக்கள் எலோரும் வீதி வீதியாக கொண்டாடினார்கள்.. இப்பொழுது என்ன ஆகிவிட்டது என்று பார்த்தீர்களா ? 100 சிங்களவன் செத்ததுக்கு இந்த ஆர்ப்பாட்டம் என்றால் அன்று 2009 இலட்ச கணக்கில் எம் தமிழ் மக்கள் கொலபட்ட போது..

இவ்வாறு பேசுதல் தவறு தான் என்னை மன்னித்து கொள்ளுங்கள்.. தேசியத்தலைவர் கூறியது சிங்கள மக்கள் எங்கள் எதிரி இல்லை என்று தான் உண்மை தான்.. ஆனால் எம்மினத்தை கொன்று குவித்த போது சிங்களமே கொண்டாடியது..

இப்பொழுது நாம் செய்ய வேண்டிய ஒரே வேலை வெள்ளத்தால் பாதிக்கப்பட்ட தமிழ் பகுதி மக்களுக்கு தேவையான அனைத்து அடிப்படை உதவிகளையும் செய்ய வேண்டும்.. எம்மினம் வெள்ளத்தால் மட்டும் பாதிக்கப்படவில்லை போராலும் பாதிக்கப்பட மக்கள், போராளிகள் பலர் உள்ளனர் அவர்களை நாமே பாதுகாக்க வேண்டும்.. காக்க வேண்டும்..

News From Facebook

Read More

வவுனியா மாவட்டத்தில் மட்டும் 66 மதுபான விற்பனைக் கூடங்கள்

184 பாடசாலைகள் உள்ள வவுனியா மாவட்டத்தில் மட்டும் 66 மதுபான விற்பனைக் கூடங்கள் உள்ளதாக மாவட்டச் செயலக புள்ளிவிபரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. வவுனியாவில் உள்ள இரு கல்வி வலயங்களிலும் மொத்தம் 184 பாடசாலைகள் உள்ளன.

ஆனால் இங்கு மொத்தமாக 66 மது விற்பனைக்கூடங்கள் இயங்குகின்றன.இவ்வாறு இயங்கும் குறித்த 66 மது விற்பனை மையங்களிலும் மதுபானச்சாலைகள் வகையில் 14 உள்ளன. அதேபோன்று , 11 ரெஸ்ரூரன்ட்களும் இயங்குகின்றன. இவற்றிற்கு அப்பால் உள்ளூர் கள்ளுத் தவறனைகள் 41ம் இயங்குவதாக மாவட்டச் செயலக வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

குறித்த மாவட்டத்தினைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு லட்சத்து 89 ஆயிரம் மக்கள் தொகையினைக் கொண்ட இம் மாவட்டத்தில் மொத்தமாக 184 பாடசாலைகளும் சகல தரங்களையும் உடைய 14 வைத்தியசாலைகளும் , உள்ள அதேவேளையில் 61 மது விற்பனை நிலையங்களும் உள்ளமை குறிப்பிடத்தக்கது.

Read More